منبع اطلاعاتی مفید
مقالات ، ادبیات ، عکس ، آموزشهای زناشویی ، موارد جنسی و............
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 27 دی 1389 توسط . کردستانی | نظرات ()
اشاره :
معمولاً وقتی سازمان یا شركتی نرم‌افزاری را سفارش می‌دهد، هیچ‌گاه به این موضوع فكر نمی‌كند كه ممكن است قبل از تحویل گرفتن آن، نرم‌افزار او بمیرد و از آن محصول نتواند استفاده كند. یا اگر نرم‌افزار را سالم تحویل بگیرد باز هم به این موضوع فكر نمی‌كند كه این نرم‌افزار روزی می‌میرد.

سازمان‌های بزرگ هزینه‌های قابل‌توجهی را صرف خرید تجهیزات IT از سخت‌افزار گرفته تا نرم‌افزار و تجهیزات شبكه‌ای می‌كنند و نكته قابل توجه این‌كه بیشترین درصد خرابی و مشكلات از آن نرم‌افزار است، اما به راستی چرا این‌گونه است؟ چرا در اكثر پروژه‌های نرم‌افزاری كشورمان این مشكل دیده می‌شود؟ تجربه شخصی من برای پاسخ دادن به این سؤالا‌ت، عدم توجه به هشت نكته مهم را دخیل می‌داند:

1- یكی از مشكلات پروژه‌های نرم‌افزاری نداشتن برنامه كاری یا داشتن برنامه زمان‌بندی غیرحقیقی است. به عنوان مثال، در حالی كه نظر كارشناسی این است كه مدت زمان اتمام پروژه با توجه به اجزای آن چهار ماه طول خواهد كشید، شما به عنوان مدیر پروژه نرم‌افزاری نباید قول بدهید كه پروژه دو ماه دیگر به اتمام می‌رسد. این كار باعث خواهد شد به دلیل كمبود وقت كیفیت نرم‌افزار كم شود.

2- به‌كارگیری نرم‌افزاری كه كیفیت پایینی داشته باشد حتماً با شكست روبه‌رو می‌شود. تصور كنید كه روی اجزای سیستم‌های نرم‌افزاری آزمایش كاملی صورت نگیرد و از روش‌های آزمایش مكرر در هنگام برنامه‌نویسی استفاده نشود. اگر نیازهای كاربران (نه به صورت كامل بلكه جزئی) تغییر كند سیستم دیگر نمی‌تواند قابل استفاده باشد.

3- نباید فكر كنیم اتفاق خارق‌العاده‌ای رخ می‌دهد و كاربران سیستم همان‌گونه كه ما به آن‌ها می‌گوییم، با سیستم رفتار می‌كنند. شاید ورود اطلاعات زیاد و رفتارهای مختلف كاربران در سیستم تأثیر داشته باشد و باعث شود نتیجه خوبی از پروژه نگیریم.

4- اگر چه تغییر كلی نیازهای كاربران پروژه نرم‌افزاری را با مشكل روبه‌رو می‌كند، اما باور كنید كه كاربران نیازهای جدیدی خواهند داشت. بهتر است در پروژه‌های نرم‌افزاری از روش‌های آبشاری قدیمی استفاده نكنیم و از روش‌های نوین مانند test driven development بهره بگیریم.

5- در پروژه‌های نرم‌افزاری از نیروهای آزموده و حرفه‌ای استفاده كنیم. اگر چه نیروهای غیرحرفه‌ای می‌توانند برنامه‌های كوچكی تولید كنند، اما پروژه‌های نرم‌افزاری بزرگ هم به تخصص و تجربه زیادی نیاز دارند. به صرف این‌كه فردی تنها تحصیلات دانشگاهی عالی در رشته نرم‌افزار دارد نمی‌توان گفت كه می‌تواند عضوی از تیم پروژه باشد. در انتخاب نیروهای پروژه دقت كنید، چون دلیل از بین رفتن اغلب پروژه‌های نرم‌افزاری استفاده از نیروهای غیرمتخصص است.

6- برخی از كاربران سیستم كه خود به استفاده از سیستم راغب نبودند و سرپرستشان آن‌ها را مجبور می‌كرد از سیستم استفاده كنند، در مقابل سیستم و نرم‌افزار مقاومت می‌كردند و می‌خواستند همچنان به صورت دفتری كار خود را انجام دهند، زیرا به نظر آن‌ها استفاده از سیستم‌های نرم‌افزاری حیطه وظایف آن‌ها را محدود می‌كند و نمی‌گذارد آن‌ها در انجام وظایف كوتاهی كنند (یا به عبارتی از زیر كار در بروند). شاید هم هنوز به نرم‌افزارها اعتماد ندارند و بر این گمانند كه مغزشان در امور محاسباتی از كامپیوتر بهتر كار می‌كند.

7- كاربران اصلی سیستم در طول مراحل طراحی نرم‌افزارها حضور ندارند، به همین دلیل است كه وقتی نرم‌افزار آماده می‌شود می‌خواهند آن را تغییر دهند. كار آن‌ها مانند این موضوع است كه تنها اندازه‌های خود را به خیاط بدهیم و بگوییم حوصله پرو را نداریم. حاصل كار شاید لباسی باشد كه اندازهِ شما باشد، اما به احتمال خیلی زیاد كارایی كافی را نخواهد داشت.

8- فرض كنید نرم‌افزار عاری از اشكال است و در اختیار كاربر قرار می‌گیرد. حال اگر كاربر به دلیلی وقت خود را صرف ایرادگیری از سیستم كند یا اطلا‌عات مورد نیاز را به آن وارد نكند پروژه نرم‌افزاری به نتیجه نخواهد رسید. برخی از كاربران سیستم فكر می‌كنند كه وظیفه برنامه‌نویس وارد كردن اطلاعات به سیستم است.

در كشورهای صنعتی درصد مشكلات پروژه‌های نرم‌افزاری بسیار كمتر از كشور ما است. تجربه به ما نشان داده كه تقریباً بیست‌درصد از پروژه‌های نرم‌افزاری كوچك و حدود ده تا پانزده درصد از پروژه‌های نرم‌افزاری بزرگ مشكل دارند. در واقع این پروژه‌ها آنقدر مشكل دارند كه نمی‌توان آن‌ها را اصلاح كرد. جالب‌تر این‌كه برخی از مدیران پروژه‌های نرم‌افزاری كه پروژه‌‌هایشان با مشكل روبه‌رو می‌شود، نمی‌خواهند این واقعیت را بپذیرند كه نرم‌افزارشان مرده است و دیگر نمی‌توان كاری برایش انجام داد.

به عنوان مثال، حدود دو سال پیش در یكی از سازمان‌های دولتی به وسیلهِ گروهی كه تخصص نرم‌افزاری نداشته و تنها فنی بودند سیستمی طراحی شد و تیم نرم‌افزاری مسئولیت اجرای آن را به عهده گرفت. بعد از آماده سازی محصول كاربر سیستم تغییرات زیادی در سیستم به وجود آورد كه ساختار كلی آن را تغییر داد و هنوز بعد از این همه مدت هیچ‌گاه سیستم عملیاتی نشده است.
نمی‌توانیم تمامی اشكالات را به كاربر یا مدیر پروژه نسبت بدهیم. به نظر من اگر بتوانیم تمامی هشت نكته‌ای را كه در بالا اشاره شد، در نظر بگیریم، درصد كمتری از پروژه‌های نرم‌افزاری ما با شكست روبه‌رو می‌شوند.


 




نوشته شده در تاریخ سه شنبه 21 دی 1389 توسط . کردستانی | نظرات ()

اموزش جامع و کامل فوتوشاپ

فتوشاپ یکی از نرم افزارهای گرافیکی است که اساس کار آن بر پایه ی Bitmap می باشد . نرم افزار فتوشاپ متعلق به شرکت Adobe بوده و برای ویرایش تصاویر ، طراحی موارد گرافیکی چاپی یا غیر چاپی و ... مورد استفاده ی کاربران قرار می گیرد . ضمن اینکه این نرم افزار با چاپگرها و دستگاههای خروجی فیلم و زینک بصورت استاندارد هماهنگی دارد . برای مطالعه ی این دوره ی آموزشی نیاز است کاربران محترم آشنایی با سیستم عامل ویندوز داشته باشند .

 ضمنا سیستم شما باید دارای مشخصات سخت افزاری ذیل باشد : -حداقل سیستم مورد نیاز پنتیوم 233 - 16 مگابایت Ram - حدود 600 مگا بایت فضای آزاد - کارت گرافیکی 64 گیگا بایت حالتها و مدهای رنگ : مدلهای رنگ به صورت زیر می باشد : مدل RGB : مدل رنگ RGB - Red, Green , Blue- كه در مانیتور ها و تلویزیون برای نمایش رنگها مورد استفاده قرار می گیرد. مقادیر هر یك از رنگهای اصلی RGB با عددی بین (255-0) نشان داده می شود . برای ایجاد رنگ سفید خالص مقادیر رنگهای اصلی RGB معادل 255 می باشد و برای ایجاد رنگ سیاه خالص مقادیر رنگ های اصلی RGB معادل صفر می شود ......>>>



 مدل CMYK : مدل رنگ CMYK معمولا برای چاپ مورد استفاده قرار می گیرد . در این مدل رنگها بر حسب درصد بیان می شوند . (Cyan – Magenta – Yellow - Black) این چهاررنگ بعنوان جوهر چاپ مورد استفاده قرار می گیرند. محدودة رنگی هر یك از ، (0 تا 100 ) تعریف می شود . مدل Grayscale : در این مدل تصاویر به صورت سیاه و سفید می باشند و در پنجره كانالهای فقط یك كانال Black مشاهده می شود . در این حالت طیف رنگی از سفید تا سیاه می باشد (سفید – خاكستری – سیاه ) و محدودة رنگی آن صفر تا 255 می باشد بنابراین بهتر است كه برای كارهای تك رنگ مدیا حالت رنگی را روی Grayscale تنظیم نماییم . مدل Bitmap : Bitmap كوچكترین حجم اطلاعات برای هر پیكسل را به همراه دارد . اغلب ابزارهای برنامه فتو شاپ در حالت رنگ Bitmap قابل دسترسی نیستند . برای كار با ابزارها بهتر است ، تصاویر Bitmap را به انواع دیگر حالت رنگ تبدیل كنید . یك تصویر طرح بیتی (Bitmap) ، فقط شامل پیكسلهای سیاه و سفید است . تصویری كه دارای چنین حالت رنگی است از درجه وضوح كمتری برخوردار است . به طور كلی در این حالت رنگ نمی توان از رنگهای دیگر و نیز لایه ها و فیلتر ها استفاده كرد . همچنین هیچ گونه تغییری به جز چرخش 60و 180 درجه و معكوس كردن در جهتهای افقی و عمودی روی تصویر اعمال نمی شود . (برای تبدیل یك فایل رنگی به حالت Bitmap،ابتدا باید تصویر را به حالت Grayscale تبدیل كنید . ) شروع کار : برنامه فتوشاپ محصول شركت Adobe می باشد . هنگام نصب این نرم افزار بر روی سیستم ، لیست این برنامه ها هم نظیر دیگر برنامه ها در منوی Start می نشیند . جهت ورود به این برنامه مسیر زیر را طی می كنیم : Start > programs> adobe> photo shop 6 در نظر داشته باشید كه فایل اجرایی این برنامه آیكونی شبیه یك چشم دارد . پس از كلیك بر روی فایل اجرایی ، برنامه فتو شاپ باز می شود . وقتی برای اولین بار ، فتو شاپ را باز می كنید ، جعبه ابزاری را در قسمت سمت چپ صفحه مشاهده میكنید كه تمامی ابزارهای مربوط به طراحی در این Box موجود می باشد . در سمت راست نیز چهار پنجره قرار دارد . عنوان منوها در نوار منو قرار گرفته است . زمینه این پنجره میزكار (Desktop) محیط فتوشاپ می باشد . فتوشاپ بر خلاف سایر برنامه های گرافیكی به صورت خودكار صفحة جدیدی را برایتان باز نمی كند . برای باز كردن فایل جدید (بوم نقاشی) گزینة New را از منوی File انتخاب می كنیم ، با انتخاب این گزینه كادر New ظاهر می شود . Name : نام فایل را در این قسمت تایپ می كنیم . Width : پهنای فایل را در این قسمت وارد می كنیم و در كادر مقابل آن واحد را تعیین می كنیم . Height : ارتفاع فایل را در این قسمت وارد می كنیم و در كادر مقابل آن واحد را تعیین می كنیم . Resolution : این قسمت مربوط به تعداد نقاط جوهر بر اینچ است. این پارامتر به علت تعیین کیفیت تصویر از اهمیت زیادی برخوردار است. هرچه تفكیك پذیری بالاتر باشد ، كیفیت تصویر نیز بهتر می باشد . اما حافظة بیشتری را نیز مورد استفاده قرار می دهد . تفكیك پذیری مانیتور 72 نقطه بر اینچ و برای چاپ 300 نقطه بر اینچ (DPI) می باشد . ( به طور كلی كیفیت و وضوح تصویر بستگی به Resulation دارد .) Mode : در این قسمت مدیا حالت رنگ را مشخص می كنیم . طراحی برای چاپ با مد CMYK ، برای مانیتور RGB ، و ... Contents : زمینة بوم نقاشی را مشخص می كند ، که شامل سه حالت : White : :سفید Background color : به رنگ B.G Transparent : بی رنگ ، می باشد . جعبه ابزار (Tool Box) مانند جعبه رنگ هنرمند نقاش است . یعنی ابزارهای مورد نیاز برای ترسیم ، رنگ آمیزی ، پاك كردن و سایر عملكردهای مربوط به تصویر را در خود جای داده است . كار با لایه ها پنجرة Layer ( كار با جدول لایه ها) : مرحله اول باز كردن صفحه ای جدید می باشد . پس باید جدول لایه ها را باز كنید . برای این كار گزینة Show Layer را از منوی Window انتخاب می كنیم . پنجره لایه ها محلی است كه می توانید از طریق آن عملكرد لایه ها را كنترل كنید . یعنی لایه ها را ایجاد ،اضافه ،حذف ، پنهان و یا آشكار كنید . ایجاد لایه : برای اضافه كردن و یا ایجاد لایه ی جدید از روشهای زیر می توان استفاده کرد. روش 1 : از منوی Layer گزینه New و آنگاه Layer را انتخاب می كنیم . روش 2 : روی آیكون ( Creat new layer ) كه زیر پنجره لایه ها قرار دارد ،كلیك می كنیم. روش 3 : فشار همزمان سه كلید shift + ctrl + N ، لایه یی جدید ایجاد می کنیم . پنهان كردن لایه : برای پنهان كردن یك لایه كافیست آیكون چشم كنار لایه را غیر فعال كنیم . برای این كار یكبار روی آیكون چشم كلیك می كنیم . سپس برای ظاهر كردن مجدد لایه همین كار را تكرار می كنیم ،تا لایه فعال شود . حذف لایه : به روشهای مختلفی می توان لایه ای را حذف نمود كه عبارتند از : روش 1 : لایه مربوطه را به سمت سطل باز یابی كه در زیر پنجره لایه ها قرار دارد drag می كنیم . روش 2: روی نوار رنگی لایه مورد نظر كلیك راست كرده ، گزینه Delete layer را انتخاب می كنیم. روش 3 : ابتدا لایه مورد نظر را فعال كرده ( روی لایه یكبار كلیك می كنیم ) سپس روی آیكون سطل بازیابی كه در زیر پنجره لایه ها قرار دارد كلیك می كنیم ، در این حالت كادری باز می شود كه در مورد اطمینان از حذف ،از ما سوال می كند . روش 4 :ابتدا لایة مورد نظر را فعال كرده ، سپس از منوی Layer ، گزینة Delete layer را انتخاب می كنیم . نكته : در مجموعة لایه ها، لایه ای فعال است كه نوار رنگی روی آن باشد و همچنین آیكون قلم مو كنار آیكون چشم آن قرار داشته باشد. كپی گرفتن از لایه : به روشهای مختلفی می توان از یك لایه كپی تهیه نمود كه عبارتند از : روش 1 : روی لایه مورد نظر R-Click كرده و گزینة Duplicate را انتخاب میكنیم روش 2 : از منوی Layer گزینة Duplicate Layer را انتخاب می كنیم روش 3 : دو كلید Ctrl + J را همزمان فشار می دهیم روش 4 : لایة مربوطه را به طرف آیكون Create New Layer كه در زیر پنجرة لایه هاست Drag میكنیم كار با چندین لایه : تا این قسمت نحوة ایجاد ، اضافه كردن ، و یا حذف لایه را فراگرفتید . اما هنوز مشخص نكرده ایم كه مورد استفاده آن چیست . ممكن است لایه ها را در موقعیتهای بسیار متفاوتی بكار برید . برای تركیب دو یا چند تصویر با یكدیگر ( كه در فتوشاپ اصطلاح composition در مورد آن بكار می رود .) عنصرهایی كه در پس زمینه قرار داده اید به لایه های متفاوت اضافه خواهد شد . برای كنترل دقیق نحوه تركیب عنصرهای موجود در لایه ها می توانید از جدول لایه ها استفاده كتید . همچنین می توانید میزان كدر بودن Opacity عنصرهایی كه به لایه ای دیگر منتقل می شوند را كنترل كنید ( لایه ها به خودی خود شفاف می باشند . حتی اگر رنگی با میزان كدر بودن 100 درصد را برایشان نعیین كنید .) علاوه بر این می توانید با استفاده از حالتهای آمیختگی [Blending Modes] تعیین كنید كه رنگهای یك لایه ، چگونه بر روی لایه ای دیگر ظاهر شوند . یعنی درست همان قابلیتهایی كه در هنگام ترسیم یا رنگ آمیزی تصویر موجود در لایه پس زمینه در اختیار دارید . كار با جعبه ابزار فتوشاپ ابزار انتقال Move Tool -V : از این ابزار جهت جابجا كردن قسمتی از تصویر در یك فایل و یا از فایلی به فایل دیگر استفاده می شود. - عمل انتقال را می توان توسط صفحه كلید نیز انجام داد . کلیدهای میان بر : Ctrl + C = Copy Ctrl + X = Cut Ctrl + V = Paste -همچنین عمل انتقال را با استفاده از منوی Edit، گزینه های Copy، Cut و Paste نیز می توان انجام داد. همانطور كه مشاهده می شود در صورتی كه قسمتی از فایلی را به فایل دیگری انتقال دهیم به صورت اتوماتیك در فایل جدید با هر عمل انتقال یك لایه اضافه می شود. در حقیقت به ازای هر عمل Paste یك لایه اضافه می شود. باید در نظر داشته باشید كه برای جابجا كردن هر قسمتی از تصویر ابتدا باید لایة مربوطه را در پنجرة لایه ها فعال كنیم. برای تصاویری كه فاقد لایه های متعدد می باشند ابزار move كل تصویر را جابجا می كند. نكته : برای دسترسی سریع به لایة مربوط به هر جسم، كافیست روی جسم مورد نظر در فایل كلیك راست كنیم، از زیر منوی باز شده گزینة اول شمارة لایه میباشد، آنرا انتخاب میكنیم. مشاهده می كنیم كه در پنجرة لایه ها لایة مربوط به همین جسم فعال می شود. پنجرة History عمل Redo , Undo : برای باز شدن این پنجره گزینة History Show را از منوی Window انتخاب می كنیم پنجرة History جدول تاریخچه فهرستی از تمام ابزارهای استفاده شده و همچنین تمام تغییراتی كه ایجاد كرده اید را نگه می دارد. تا بتوان بیش از یك عمل را باز گرداند در این پنجره می توانید هر یك از عملكردهای مزبور كه نمی خواهید اعمال شود، را باز گردانید. این كار در بعضی از اعمال لغو كردن Undo مكرر مفید واقع می شود. زیرا در این حالت می توانید عملكرد Undo و Redo را بصورت انتخابی قرار دهید. نكته : معادل عمل Undo فشار همزمان سه كلید Ctrl+Alt+Z است . معادل عمل Redo فشار همزمان سه كلیدCtrl+Shift+Z است . ابزار ذره بین Zoom Tool : برای بزرگنمایی تصاویر از این ابزار استفاده می شود. این ابزار هنگام بزرگ كردن تصاویر علامت + دارد و چنانچه برای كوچك نمایی از این ابزار استفاده شود علامت - بخود می گیرد. اگر بخواهیم تصویر بزرگ شود كافیست بوسیله این ابزار روی تصویر مورد نظر چند بار كلیك كنیم. چنانچه بخواهیم عكس عمل فوق انجام شود كوچك نمایی هنگام استفاده از این ابزار كلید Alt را پایین نگه دارید . بزرگنمایی و كوچك نمایی تصاویر بوسیله صفحه كلید: با فشار همزمان دو كلید Ctrl , + تصویر بزرگتر می شود. با فشار همزمان دو كلید Ctrl , - تصویر كوچكتر می شود. بزرگنمایی و كوچكنمایی تصاویر با استفاده از منو: با انتخاب گزینه های Zoom in و Zoom out موجود در منوی View نیز می توانیم تصاویر را بزرگتر و یا كوچكتر كنیم. پنجرة Navigator : برای باز كردن پنجره Navigator، گزینة Show Navigator را از منوی Window انتخاب می كنیم. بوسیله این پنجره می توانیم قسمتی از تصویر كه در میدان دید ما می باشد را نسبت به كل تصویر مشاهده كنیم در حقیقت می توانیم موقعیت قسمت مورد نظر را نسبت به كل تصویر داشته باشیم. در این پنجره دور تادور محدوده ای كه در میدان دید ما می باشد كادر قرمز رنگی مشاهده می شود. برای مشاهده یك قسمت خاص از تصویر، روی كادر قرمز رنگ موجود در پنجرة Navigator كلیك كرده و ماوس را بكشید. توسط این پنجره می توانیم درصد بزرگنمایی را از 15% تا 1600% روی قسمت Zoom in و Zoom out كه در پایین پنجره قرار گرفته است تنظیم كنیم. ابزار دست جابجایی تصویر Hand Tool -H: چنانچه تصویری بزرگتر از میدان دید ما باشد یا قبلا تصویر را بوسیله ذره بین بزرگ كرده باشیم . برای مشاهده قسمتهای دیگر آن ، می توانیم بوسیله ابزار جابجایی تصویر را حركت داده و بقیه قسمتهای آن را نیز مشاهده كنیم . پنجرة Info : برای بازكردن پنجره Info گزینة‌Show Info را از منوی Windows انتخاب می كنیم . Info مخفف كلمة Information می باشد ،از این پنجره همانطور كه از نامش پیداست جهت مشاهده اطلاعات مربوط به اندازه ، مختصات و رنگ های نقاط مربوطه استفاده می شود . برای نمایش اطلاعات هر نقطه از تصویر كافیست بوسیله نشانگر ماوس روی تصویر حركت كنیم . انتخاب یك ناحیه نامنظم : ابزار كمند Lasso Tool : هرچند ابزار محدودة انتخاب Marquee و كلیدهای تغییر دهندة آن بسیار مفیدند، اما ممکن است که بخواهید ناحیه ای را غیر منظم انتخاب کنید ، مثلا شاید بخواهید گلی منفرد را از بین گلهای موجود در یك دسته گل و یا فردی را از بین افراد مختلف در یك عكس ،انتخاب كنید . توسط ابزار كمند می توانیم ، انتخابی به صورت آزاد داشته باشیم این ابزار دارای سه زیر مجموعه می باشد كه عبارتند از : Lasso tool : استفاده از این ابزار برای یك شی ء به دستی بدون لرزش ، و ارتباط خوب بین عملكرد چشم و دست نیاز دارد . در صورتی كه در حین انتخاب دست خود را از روی كلیك ماوس برداریم همانجا انتخاب بسته می شود . Polygonal lasso : این ابزار ،به ابزار كمند چندضلعی معروف است . درست مانند ابزار كمند معمولی عمل می كند . اما همان طور كه از نام آن بر می آید تنها تفاوتشان در این است كه ابزار كمند چندضلعی ناحیه مورد نظر را به صورت شكل هندسی نامنظم انتخاب می كند . وقتی می خواهید به جزئیات تصویر بپردازید این روش بسیار آسان تر خواهد بود . زیرا در این حالت بهتر می توان اجزای آن را كنترل كرد . در اینجا به جای اینكه مانند ابزار كمند معمولی فقط خطهای محدودة انتخاب ترسیم شوند ،نقطه های ایجاد چند ضلعی را كلیك خواهید كرد و فتوشاپ خط صافی را بین نقاط كلیك ترسیم می كند . به این ترتیب محدودة انتخاب شده را به صورت چندضلعی نامنظم مشاهده می كنیم . می توانید تعداد نقطه ها را بیشتر كنید در حقیقت فاصله كلیكها را كمتر كنید تا انتخاب نرمتری داشته باشید . Magnetic lasso tool : این زیر مجموعه ،به ابزار كمند مغناطیسی معروف می باشد . از ابزارهایی است كه زیاد مورد استفاده قرار می گیرد وقتی آن را پیرامون شیء با كناره های مشخص استفاده كنید به طور خودكار به سمت كناره های شیء مزبور كشیده می شوند و روی آن قرار می گیرد . د رمورد شیء هایی كه كناره های نامنظمی دارند و كناره های آن نسبت به رنگ پس زمینه كاملا مشخص می باشد ، ابزار كمند مغناطیسی بهترین ابزار برای انتخاب آنها به شمار می آید . برای تعیین پارامترهای مربوطه می توانید از پنجره Option این ابزار استفاده كنید. - گزینة Feather : مانند گزینة Feather در ابزار Marquee tool عمل می كند . كناره های نامشخص هاله یی انتخاب می كند . - گزینة Antialized : كناره های انتخاب را هموار می كند . - گزینة Lasso Width : بیانگر حداقل فاصله قابل تشخیص بین كناره های شی ء می باشد . گزینة Edge con: برای تعیین كناره های محدودة انتخاب شده ،نسبت به اختلاف كنتراست ، بین كنارة شی ء كه باید انتخاب شود ، و ناحیه پیرامون شی ء مورد نظر است . ابزار عصای جادویی Magic Wand Tool : این ابزار نیز یكی دیگر از ابزارهای انتخاب می باشد . تا اینجا ابزارهایی را مورد بررسی قرار دادیم كه پیكسل ها را بسته به محلشان در نقشه بیتی یعنی تصویر انتخاب می كنند اما ابزار عصای جادویی [Magic wand tool] پیكسل ها را به صورت متفاوتی انتخاب می كند . یعنی بسته به مقادیر رنگشان ،آنها را بر می گزیند . با این كار می توانید شی ء هایی كه در پیش زمینه قرار گرفته اند ، را نسبت به رنگ پس زمینه انتخاب كنید . Magic wand option : گزینة Tolerance : تولرانس میزان دقت ابزار را تعیین می کند که عددی بین 0 تا 255 را می پذیرد . هرچه عدد اعمال شده در این كادر كوچكتر باشد ، ابزار عصای جادویی میزان انحراف كمتری را در افتراق رنگها اعمال می كند . بنابراین هرچه عدد بالاتری را برای تولرانس انتخاب كنید ،رنگهای بیشتری كه در گروه رنگ انتخاب شده قرار داشته باشند، انتخاب خواهد شد . چنانچه گزینه Contiguous غیر فعال باشد می توانید كاری كنید كه فقط پیكسلهایی كه در كنار یكدیگر قرار دارند و به صورت ممتد هستند ، انتخاب شوند . مثلا اگر گل قرمز رنگی داشته باشند كه از یك سمت آن به سمت دیگر رنگش تغییر می كند و عدد بزرگی را برای پارامتر تولرانس انتخاب كرده باشید ، تمام گلهایی كه با تولرانس تعیین شده مطابقت داشته باشند ، انتخاب خواهند شد ، اما اگر در جدول option گزینة Contiguous را انتخاب كنید فقط می توانید آن دسته از گلهایی كه در محدودة تولرانس مزبور قرار داشته باشند را انتخاب كه در تماس با یكدیگر نیز باشند . منوی Select : - گزینه All : Ctrl + A چنانچه بخواهیم كل فایل را انتخاب كنیم از این قسمت استفاده می كنیم. - گزینه Deselect : Ctrl + D این گزینه هنگامی فعال است كه انتخابی Select داشته باشیم. با انتخاب این گزینه Select مورد نظر حذف می شود. - گزینه Reselect : برای برگرداندن Select از این گزینه استفاده می شود. این قسمت زمانی فعال است كه قبلا از گزینه Deselect استفاده شده باشد. - گزینه Inverse : توسط این گزینه محدوده انتخاب برعكس میشود.همة قسمتها بجز قسمت انتخاب شده را بر میگرداند - گزینه Feather : - گزینه Feather این امكان را برایتان فراهم می كند كه به جای كناره های مشخص، كناره های نامشخص پرزدار ایجاد كنید. برای انتخاب شیء از طریق گزینه Feather باید مراحل زیر را دنبال كنید: 1-ابزار انتخاب مناسبی را انتخاب كنید و با استفاده از آن بخشی از تصویر یا شیء مورد نظر خود را در حالت انتخاب شده قرار دهید. 2-برای باز شدن كادر محاورای مربوطه، گزینه Feather را از منوی Select انتخاب كنید. 3-عددی را در پنجرة باز شده وارد كنید. سپس روی دكمة OK كلیك كنید. 4-حال با جابجایی قسمت انتخابی دقیقا هالة اطراف انتخاب مشاهده می شود. تغییر شكل : هنگام كپی كردن تصویری بر روی تصویر دیگر، معمولا بزرگ یا كوچك كردن آن ضروری می باشد. حتی شاید لازم شود كمی آن را در جهت افقی بكشید و یا حتی مقداری آن را مایل كنید. همچنین ممكن است ناچار شوید. نیمرخ سمت چپ صورت فردی را به نیمرخ سمت راست تبدیل و یا شی را وارونه كنید. فقط با استفاده از چند دستور و چند كلیك ساده ماوس می توانید تمام این كارها و حتی كارهای بیشتری را انجام دهید. Transform تغییر اندازة تصویر كپی شده Transform ها: برای تغییر اندازه در تصویر مورد نظر گزینه Free Transform را از منوی Edit انتخاب می كنیم و یا اینكه دو كلید (Ctrl+T) را همزمان با هم فشار می دهیم. مشاهده می شود كه پنجره ای در پیرامون شیء ایجاد می شود كه شبیه پنجره برش می باشد. برای تغییر اندازة شیء مزبور می توانید یكی از چهار اهرم كنترلی كه در گوشه های تصویر قرار دارد را بر روی صفحه بكشید. برای حفظ تناسب تصویر باید در حین انجام كار كلید Shift را پایین نگه دارید. اگر هریك از این اهرمها را بصورت ساده (بدون فشار دادن كلید Shift) بكشید. فقط ارتفاع یا پهنای تصویر را در همان جهت كشیده تر خواهید كرد. چنانچه نشانگر ماوس را خارج از اهرمها قرار دهید نشانگر حالت یك فلش دو جهتة هلالی شكل به خود می گیرد و این نشان دهندة این است كه می توانیم شیء انتخاب را در هر زاویه ای كه می خواهیم بچرخانیم. همانطور كه مشاهده می شود در حالت Free Transform ، می توانیم به طور آزاد تغییراتی در شکل ایجاد کنیم ، چنانچه بخواهیم هر یك از موارد فوق به صورت تفكیك شده روی شكل اعمال شود باید به روش زیر عمل كنیم. گزینة Transform را از منوی Edit انتخاب می كنیم با انتخاب این گزینه زیر منوی مربوط به آن باز می شود (یا اینكه روی شكل كلیك راست كنیم تا این منو باز شود) كه تمامی موارد مربوط به Transform ها در آن بصورت مجزا قرار دارد. گزینه های زیر منو عبارتند از: Scale : (مقیاس) در این حالت می توانیم در شكل انتخابی تغییر اندازه داشته باشیم در صورتی كه بخواهیم در صورت تغییر مقیاس طول و عرض تصویر متناسب با هم بزرگ یا كوچك شوند نشانگر ماوس را روی یكی از گوشه ها قرار داده ودر هنگام تغییر اندازه كلید Shift را پایین نگه می داریم. Rotate : (چرخاندن) در این حالت می توانیم شكل را به هر جهتی كه می خواهیم بچرخانیم همچنین می توانید مركز ثقل ( نقطة محوری كه در مركز شی ء قرار دارد ) را در نقطه ای خارج از كادر قرار دهید و شی ء را حول این نقطه بچرخانید . Skew : Skew به معنای در امتداد اضلاع حركت دادن ، است. اگر بخواهیم حركت در امتداد اضلاع به صورت قرینه باشد ، هنگام استفاده از این گزینه كلید Alt را پایین نگه می داریم Distort : در این حالت چنانچه یكی از اهرمهای گوشه را حركت دهیم مشاهده می كنیم كه همان گوشه را آزادانه حركت می دهد . Perspective : این یكی از مفیدترین ابزارهای موجود در این قسمت می باشد . وقتی می خواهید تصویری ایجاد كنید ، كه چند بعدی باشد از این گزینه استفاده می كنیم . تغییری كه این ابزار ایجاد می كند كاملا محسوس است . وقتی شی در حالت انتخاب شده قرار داشته باشد و با استفاده از این گزینه موقعیت گوشه ای از آن را در جهت خاصی بكشید گوشة مقابل نیز به صورت تصویر آینه ای ( یعنی در جهت قرینه ) حركت می كند . 180 Rotate : جسم را 180 درجه می چرخاند . Rotate 90 CW : جسم را 90 درجه در جهت عقربه های ساعت می چرخاند . Rotate 90 CCW : جسم را در جهت خلاف عقربه های ساعت 90 درجه می چرخاند Flip Horizental : قرینة جسم نسبت به محور Y ها (در حقیقت جسم را حول محور افقی بر می گرداند.) Flip Vertical : قرینة جسم نسبت به محور X ها (در حقیقت جسم را حول محور عمودی بر می گرداند) تغییر شكل با استفاده از واحدهای عددی Numeric : در این قسمت تمامی تغییرات فوق را می توانیم بصورت عددی اعمال كنیم چنانچه روی علامت گره ای كه بین عرض و ارتفاع قرار گرفته است كلیك كنیم تغییرات مربوط به عرض و ارتفاع را متناسب با هم تغییر می دهد. در قسمت (Angle) : می توانیم مقدار عددی زاویه چرخش مورد نظر را وارد كنیم. (Horizontalو Vertical) : این قسمت مربوط به گزینة Skew می باشد. این قسمت می توان با عدد دادن به قسمت H و V، ضلع را در امتداد افقی و عمودی امتداد دهیم. نكته: تا زمانی كه این اهرمها دورتادور جسم قرار داشته باشد با هیچ یك از ابزارها نمی توان كاركرد. برای رهایی از این اهرمها دو روش وجود دارد: روش 1: جهت اعمال تغییرات كلید Enter را فشار می دهیم. روش 2: جهت لغو تغییرات كلید ESC را فشار می دهیم. كار با فایلها و پسوندهای مورد استفاده كار با فایل ها : فتوشاپ می تواند تصویرها را با قالب بندیهای مختلف باز كرده و یا ذخیره كند . قالب بندی در واقع روش ذخیره سازی اطلاعات موجود در فایل می باشد . به این ترتیب می توان فایل های مزبور را در برنامه های دیگر مورد استفاده قرار داد ، آنها را چاپ كرد ، و یا به عنوان صفحة وب در اینترنت به كار برد . در دنیای ویندوز ، نوع فایل با سه حرفی كه به عنوان پسوند در انتهای نام فایل قرار می گیرند مشخص می شود . در این میان می توان پسوندهای .doc برای سندهای مربوط به برنامه های واژه پرداز و یا .bmp برای تصویرهای گرافیكی مبتنی بر نقشه بیتی را نام برد . متداولترین قالب بندی فایل در فتوشاپ .psd میباشد . Photoshop Document - psd psd متداولترین قالب بندی در فتوشاپ میباشد ، میتوان گفت كه این قالب بندی مخصوص محیط فتوشاپ است . اشكال این قالب بندی این است كه سایر برنامه ها ممكن است در باز كردن آن با مشكل مواجه شوند . زیرا قالب بندی مزبور برای فتوشاپ اختصاصی به شمار می آید . برای انتقال فایل ها بین برنامه های مختلف ، چاپ و یا انتشار آن در World Wide Web ، باید آن را با قالب بندیهای سازگار با مقصد ذخیره كنید . Bitmap قالب بندی استاندارد ویندوز به شمار می آید . Graphical Interchange format (gif ) GIF این قالب بندی یكی از 3 قالب رایجی است كه میتوان برای نشر وب استفاده نمود . از آن جایی كه فایلهای ذخیره شده با این قالب حجم كمتری دارند برای ارسال آن از طریق مودم ، زمان كمتری صرف میشود . Joint photographic Experts Group(jpg ) JPEG به معنای انجمن گروه متخصصان عكاسی میباشد و jpg نیز یكی دیگر از سه قالب بندی مطلوب برای نشر وب به شمار می رود . Portable Document Format(pdf) PDF این قالب بندی ، قالب سند قابل حمل برنامة آكروبات ادوب میباشد . این سیستم برای ایجاد سندهایی است كه توسط برنامة Acrobat خوانده میشود . Portable Network Graphic (png) PNG به معنای نگاره سازی شبكة قابل حمل است . این قالب برای نگاره سازی وب جدیدتر و بهتر است زیرا تراكم مطلوب gif ها را با لوحة رنگ نامحدود jpg تركیب میكند . به هر حال مرورگرهای قدیمی آن را پشتیبانی نمی كنند . tif - TIFF Tagged– Image File Format قالب پروندة تصویری برچسب دار میباشد . این پرونده ها را میتوان هم در ماشین های ویندوز هم در ماشین های مكینتاش ذخیره نمود . Encapsulated postscript(eps) EPS قالبی است كه برای استفاده در نشر رو میزی میباشد . این قالب از زبان توصیفی صفحة postscript استفاده میكند . RAW : این قالب بندی اطلاعات فایل را به صورتی ذخیره میكند كه قالب بندی آن برای انتقال بین برنامه ها و كامپیوترهای مختلف بیشترین انعطاف پذیری را داشته باشد . تركیب كردن لایه ها Merge : برای تركیب كردن دو یا چند لایه با هم از روش زیر استفاده میكنیم : از منوی Layer گزینه های مربوط به تركیب لایه ها را انتخاب می كنیم كه عبارتند از : Merge Down : با انتخاب این گزینه لایة فعال با لایة زیری تركیب میشود . Merge Visible : با انتخاب این گزینه تمامی لایه هایی كه آیكون چشم آنها فعال باشد را با هم تركیب می كند . در صورتیكه نخواهیم دو یا چند لایه در تركیب باشند ابتدا چشم مربوط به آنها را غیرفعال میكنیم ، سپس از این گزینه استفاده میكنیم ، بدین ترتیب فقط لایه های قابل رویت را با هم تركیب میكند . Flatten Image : با انتخاب این گزینه تمامی لایه ها را با هم تركیب میكنیم . در این حالت همة لایه با هم تركیب شده و در پنجرة لایه ها ، فقط Background داریم . Merge Linked : در صورتی این گزینه فعال است كه پیوند(Link) كنار آیكون چشم لایه ای قرار داشته باشد، ابتدا لایه هایی را كه میخواهیم با هم تركیب شوند را توسط Link مشخص می كنیم سپس این گزینه را انتخاب می كنیم. ذخیره سازی فایل : مطلب بسیار مهم در فتوشاپ این است كه باید در اكثر مواقع كار خود را ذخیره كنید . معمولاً بهتر است كه گهگاه این كار را انجام دهید . معمولاً در رایانه ها ، بروز خطا و وقفه های غیرمنتظره در حین كار ، امری معمول به شمار می آید . ذخیره سازی فقط چند ثانیه طول میكشد و در صورت خاموش شدن رایانه ، تفاوت زیادی بین انجام دوبارة همة كارها و صرفاً بازگشایی آن وجود دارد .برای ذخیره سازی فایل گزینة Save را از منوی فایل انتخاب میكنیم در این حالت كادری ظاهر میشود كه در آن آدرس و نام فایل و همچنین فرمت فایل را مشخص میكنیم . فشار همزمان دو کلید (Ctrl+s) انجام عملیات ذخیره سازی بصورت میان بر است . چنانچه بخواهیم فایل را با پسوند و نام جدید و حتی در آدرس جدیدی ذخیره كنیم از گزینة Save As استفاده می كنیم . علاوه بر فرمان Save و Save As كه با آنها آشنا هستید ، فتوشاپ دارای فرمانهای ذخیره سازی دیگری (نظیر Save a copy ) نیز میباشد . این گزینه در جعبه محاوره ای Save وجود دارد . با استفاده از گزینة Save a copy همانند فرمان Save As ، میتوانید پروندة خود را با یك نام و در محلی جدید ذخیره كنید. اگر از save a copy استفاده كنید، (در حالی كه كار شما روی پرونده اصلی انجام می شود نه روی رونوشت) رونوشتی از پرونده در شرایط كنونی ذخیره خواهد شد. استفاده از این گزینه برای ایجاد یك رونوشت پشتیبان قبل از یك تغییر اساسی مفید خواهد بود. آخرین گزینة save، گزینة save for web است. با كلیك كردن روی این فرمان، جعبه محاوره ای مربوط به آن ظاهر می شود. این كادر شامل تنظیماتی است كه برای بهینه كردن تصویر به منظور استفاده در وب ضروری می باشند، که امكان مشاهده و انتخاب مقدار تراكم JPEG اعمال شده را به شما می دهند. بنابراین شما می توانید به كوچكترین پروندة تصویری با كیفیت بالا دست یابید. كاهش اندازة فایل: فایل های فتوشاپ ممكن است بسیار بزرگ باشند. با روشهای مختلفی می توان حجم فایلها را كاهش داد: این روشها شامل موارد زیر هستند : 1- كاهش تفكیك پذیری (وضوح و Resulotion تصویر) 2- كاهش تعداد رنگها 3- استفاده از قالب بندی های فشرده سازی 4- ادغام لایه ها در فایلهای merge-psd كردن لایه ها و .... در صورتیكه بخواهید تصویری را چاپ كنید ، كاهش تفكیك پذیری ( Resulation ) فكر خوبی برای كاهش حجم فایل به شمار نمی آید . اما اگر قرار باشد كه تصویر فقط بر روی صفحة نمایش كامپیوتر ، و یا وب ظاهر شود ، تفكیك پذیری به 72 نقطه بر اینچ کاهش می یابد . كاهش تعداد رنگها به معنی كاهش عمق بیت می باشد . بدین ترتیب ظاهر رنگهای خود را می توانید در چاپ یا روی صفحه به شكل لكه لكه در آورید . استفاده از قالب بندیهای فشرده ، به این معنی است كه از قالب بندیهایی مانند Tiff با فشرده سازی LZW استفاده شود . به این ترتیب حجم فایل تا آنجا كه امكان داشته باشد كاهش می یابد و سپس ذخیره می گردد . برنامة مزبور این كار را با روشی انجام می دهد كه Loss Less ( بدون كاهش داده ها ) نامیده میشود . به طوری كه هیچگونه تغییر شكل یا كاهش رنگی ایجاد نشود . همچنین قالب بندی هایی مانند JPEG نیز وجود دارند كه از روش فشرده سازی Lossy استفاده میكنند. همان طور كه احتمالاً از نام این روش حدس می زنید بعضی از داده ها در جریان فشرده سازی از دست می روند . ابزارهای ترسیمی Painting tools جدول Brushes : قبل از بحث در مورد ابزارهای ترسیمی بهتر است با جدول Brushes آشنا شوید . برای دسترسی به این جدول كافیست یكی از ابزارهای ترسیمی را انتخاب كنید سپس در Option آن كه در زیر نوار منو قرار دارد ، قسمت مربوط به Brush را باز كنید . در این جدول انواع مختلف سرقلم ها قرار دارد ، قبل از استفاده از ابزارهای ترسیمی ابتدا سرقلم مناسب را از این جدول انتخاب می كنیم . برای اضافه كردن به لیست سرقلمها می توانیم سرقلم های فتوشاپ را Load كنیم . ویرایش یك سرقلم : در Option ابزارهای ترسیمی روی سرقلم مربوطه كلیك كرده تا پنجرة Option Brush ظاهر شود . در این پنجره می توانیم قطر سرقلم ، میزان سختی ، فضای خالی ، فاصله گذاری زاویه و گردی گوشه های قلم موها را انتخاب كنیم . هر چه قلم مو سخت تر باشد (نزدیك به 100% باشد ) لبه های آنها واضح تر خواهد بود . اگر تنظیم قلم مو تقریباً 20% باشد ، نمایش رنگ آن واضح تر یا روشن تر خواهد شد . گزینة بعدی ، مخصوص فاصله گذاری ( Spacing ) است . اگر این گزینه غیرفعال بماند سرعت حركت ماوس ، فاصلة بین قطره های رنگ را تعیین می كند . اگر آن را آهسته تر حركت دهید ، رنگ به صورت یك خط ممتد ظاهر میشود . درصورتی كه ماوس را سریعتر حركت دهید ،مابین دایره های رنگی ، فضای خالی ایجاد میگردد . با انتخاب جعبه علامت Spacing ، می توانید فاصله گذاری استاندارد رنگ را تنظیم كنید و در چنین شرایطی سرعت كشیدن ماوس تأثیری در آن نخواهد گذاشت ، انتخاب در حدود 25% ، یك خط رنگی بسیار صاف ایجاد میكند . هر قدر درصد آن را زیادتر كنید ( حركت دادن لغزنده ، یا با وارد كردن عدد در این جعبه ) فاصله ها نیز زیادتر می شوند . بالاخره می توانید Angle (زاویه ) و Roundness ( میزان گردی ) قلم موی خود را تنظیم نمایید . این اندازه ها را امتحان كنید . نكته : در فتوشاپ ورژن (5/5) قسمت Brushes، در پنجره ای به نام Brushes قرار دارد كه برای باز كردن آن گزینة Show Brushes را از منوی Window انتخاب می كنیم. در نظر داشته باشید كه برای ویرایش هر سرقلم ، در این پنجره كافیست روی سرقلم مربوطه دوبار كلیك كنیم، تا پنجرة Brush Option ظاهر گردد. ساختن سرقلم جدید : چنانچه منوی جدول ( Brush ) را باز كنیم گزینة New Brush را مشاهده می كنیم با انتخاب این گزینه كادر New Brush ظاهر میشود . با ا ندازه های دلخواهی كه به قسمت Diam




نوشته شده در تاریخ سه شنبه 21 دی 1389 توسط . کردستانی | نظرات ()

"برد اصلی (MotherBoard) یکی ازاجزای اساسی و مهم کامپیوترهای شخصی محسوب می گردد.در سال 1982 همزمان با ارائه اولین کامپیوترهای شخصی از برد اصلی استفاده گردید. اولین برد اصلی از لحاظ اندازه نسبتا" بزرگ و بر روی آن ریزپردازنده 8080 نصب گردید. این برد شامل BIOS ، سوکت هائی برای حافظه مربوط به CPU و مجموعه ای از اسلات ها بود که کارت هائی از طریق آنها به برد اصلی متصل می گردیدند. در صورتیکه قصد استفاده از فلاپی درایو و یا یک پورت موازی و ... وجود داشت، می بایست یک برد جداگانه تهیه و آن را از طریق یکی از اسلات های موجود، به برد اصلی متصل کرد. وضعیت فوق سرگذشت اولین بردهای اصلی استفاده شده در کامپیوترهای شخصی بود. شرکت های آی . بی .ام و اپل با ایجاد تغییرات اساسی، بردهائی را طراحی نمودند که امکان اضافه کردن پتانسیل های دلخواه و جدید در هر زمان میسر بوده و تولید کنندگان متعدد بتوانند محصولات خود را بر اساس استانداردهای فوق طراحی و به بازار عرضه نمایند. برداصلی یک مدار چاپی چند لایه است . مسیرهای مسی که Traces نامیده می گردند، امکان حرکت سیگنال و ولتاژ را بر روی برد اصلی فراهم می نمایند. ازتکنولوژی چند لایه استفاده شده تا بدین طریق برخی از لایه های برد ، قادر به حمل داده برای BIOS ، پردازنده و حافظه بوده در حالیکه لایه های دیگر ولتاژ و Ground را بدون نگرانی از اتصال کوتاه جابجا نمایند. شکل زیر یک برد اصلی را نشان می دهد. برد فوق دارای دو اسلات برای نصب پردازنده (Dual Processor)، پنج اسلات PCI ، چهار پورت USB ، یک اسلات Communication network riser(CNR ) است

فصل اول
برد اصلی
برد اصلی
اندازه گذرگاه داده
نحوه انتخاب یک مادر برد

1-1)برد اصلی
برد اصلی (MotherBoard) یکی ازاجزای اساسی و مهم کامپیوترهای شخصی محسوب می گردد.در سال 1982 همزمان با ارائه اولین کامپیوترهای شخصی از برد اصلی استفاده گردید. اولین برد اصلی از لحاظ اندازه نسبتا" بزرگ و بر روی آن ریزپردازنده 8080 نصب گردید. این برد شامل BIOS ، سوکت هائی برای حافظه مربوط به CPU و مجموعه ای از اسلات ها بود که کارت هائی از طریق آنها به برد اصلی متصل می گردیدند. در صورتیکه قصد استفاده از فلاپی درایو و یا یک پورت موازی و ... وجود داشت، می بایست یک برد جداگانه تهیه و آن را از طریق یکی از اسلات های موجود، به برد اصلی متصل کرد. وضعیت فوق سرگذشت اولین بردهای اصلی استفاده شده در کامپیوترهای شخصی بود. شرکت های آی . بی .ام و اپل با ایجاد تغییرات اساسی، بردهائی را طراحی نمودند که امکان اضافه کردن پتانسیل های دلخواه و جدید در هر زمان میسر بوده و تولید کنندگان متعدد بتوانند محصولات خود را بر اساس استانداردهای فوق طراحی و به بازار عرضه نمایند. برداصلی یک مدار چاپی چند لایه است . مسیرهای مسی که Traces نامیده می گردند، امکان حرکت سیگنال و ولتاژ را بر روی برد اصلی فراهم می نمایند. ازتکنولوژی چند لایه استفاده شده تا بدین طریق برخی از لایه های برد ، قادر به حمل داده برای BIOS ، پردازنده و حافظه بوده در حالیکه لایه های دیگر ولتاژ و Ground را بدون نگرانی از اتصال کوتاه جابجا نمایند. شکل زیر یک برد اصلی را نشان می دهد. برد فوق دارای دو اسلات برای نصب پردازنده (Dual Processor)، پنج اسلات PCI ، چهار پورت USB ، یک اسلات Communication network riser(CNR ) است .
شکل روبه رو یک نمونه برد اصلی را که دارای یک اسلات ISA ، یک اسلات AGP و پنج اسلات PCI است را نشان می دهد.
شکل بالا نمونه دیگری از یک برد اصلی را که دارای یک اسلات ISA ، دو اسلات PCI ، یک اسلات AMR: (Audio Modem Driver) و یک اسلات AGP است را نشان می دهد .
شکل روبه رو BIOS موجود بر روی یک برد اصلی را نشان می دهد.
2-1)اندازه گذرگاه داده (Data Bus) برد های اصلی جدید دارای یک گذرگاه داده ای شصت و چهار بیتی می باشند. گذرگاه فوق عرض بزرگراهی را نشان می دهد که داده ها در طول آن حرکت و در اختیار پردازنده گذاشته شده و یا پردازنده نتایج عملیات خود را از طریق آنها ارسال می نماید. سرعت و عرض گذرگاه داده ، تاثیر مستقیم بر عملکرد پردازنده دارد . انواع متفاوت گذرگاه ها بدین شرح است :
3-1)نحوه انتخاب یک مادربرد انتخاب مادربرد ، یکی از تصمیمات مهم در زمان تهیه و یا ارتقاء یک کامپیوتر است .انتخاب فوق ، علاوه بر تاثیر مستقیم بر عملکرد فعلی سیستم ، بیانگر انعطاف سیستم در زمان ارتقاء نیز می باشد . قابلیت های فعلی یک کامپیوتر و پتانسیل های ارتقاء آن در آینده ، به نوع مادربرد انتخابی بستگی خواهد داشت . امروزه بر روی مادربردها ، پورت های پیشرفته ای نظیر( Fireware(IEEE 1394و یا USB 2.0 و حتی کارت های ( تراشه ) صدای شش کاناله و کنترل های RAID وجود داشته که می توان از آنان در زمان ارتقاء سیستم و بدون نیاز به نصب امکانات جانبی دیگر ، استفاده بعمل آورد. درزمان انتخاب یک مادربرد همواره سوالات متعددی در ذهن تهیه کننده ( خریدار ) مطرح می گردد: مادربردها چگونه با یکدیگر مقایسه می گردند؟ پارامترها ی سنجش و وزن هر کدام چیست؟ ( پردازنده ها ، نوع تراشه ها ، نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی ). معیار انتخاب یک مادربرد چیست ؟ Chip set های یک مادربرد بیانگر چه واقعیت هائی می باشند ؟ امکانات یک مادربرد چه تاثیراتی را در حیات فعلی و آتی سیستم بدنبال خواهد داشت؟میزان کارایی و کیفیت یک سیستم تا چه میزان وابسته به پتانسیل های مادربرد می باشد ؟

فصل دوم
مادر برد

جایگاه مادربرد
ویژگی های مهم
chipset
1-2)جایگاه مادربرد
مادربرد ، پردازنده و حافظه سه عنصرحیاتی در کامپیوتر بوده که در زمان انتخاب مادربرد، سرنوشت پردازنده و حافظه نیز بنوعی رقم خواهد خورد.انتخاب مناسب یک مادربرد از جمله تصمیمات مهمی است که دامنه آن گریبانگیر تجهیزات سخت افزاری دیگر نیز خواهد شد. انتخاب یک مادربرد قدیمی و از رده خارج ( ولو اینکه در حال حاضر پاسخگوی نیازها و خواسته ها باشد ) می تواند زمینه بروز مسائل متعددی در ارتباط با ارتقاء و افزایش توان عملیاتی کامپیوتر در آینده را بدنبال داشته باشد
2-2)ویژگی ها ی مهم
از مهمترین ویژگی های مرتبط با مادربرد، می توان به موارد زیر اشاره نمود :
(Chip Set ) مادربرد ، عملیاتی حیاتی و مهم نظیر روتینگ داده از هارد دیسک به حافظه و پردازنده را انجام و این اطمینان را بوجود می آورد که تمامی دستگاههای جانبی و کارت های الحاقی ، قادر به گفتگو ( ارتباط ) با پردازنده می باشند . تولید کنندگان مادربردها ، با افزدون چیپ ست های متفاوت بر روی مادر برد تولیدی خود نظیر کنترلر RAID و پورت های Firmware ، قابلیت ها ی مادربرد تولیدی خود نسبت به سایر محصولات مشابه را نشان می دهند .
چیپ ست های موجود بر روی یک مادربرد ، باعث اعمال محدودیت در رابطه با انتخاب نوع پردازنده ، حافظه و سایر تجهیزات جانبی دیگر نظیر کارت گرافیک ، کارت صدا و پورت های USB 2.0 می گردد. ( برخی از امکانات فوق نظیر کارت صدا ، می تواند بعنوان پتانسیل های ذاتی همراه مادربرد ارائه گردد). اغلب مادر بردهائی که از یک نوع مشابه Chip set استفاده می نمایند ، ویژگی های متعارفی را به اشتراک گذاشته ( به ارث رسیده از Chip set) و کارآئی آنان در اکثرموارد مشابه می باشد. آگاهی از نوع پردازنده ، حافظه ، سرعت کنترل کننده IDE ، کارت گرافیک و صدا ، می تواند کمک مناسبی در خصوص انتخاب مادربرد را ارائه نماید (خصوصا" در مواردیکه از Chip set مشابه استفاده می گردد ) .

3-2) ChipSets Chipsets ، امکانات و پتانسیل های خاصی را برای تراشه پردازنده بر روی برد اصلی فراهم می نمایند. Chipset بمنزله قلب کامپیوتر بوده و مسئولیت کنترل و مشخص نمودن سرعت ، نوع پردازنده ، حافظه و اسلات های استفاده شده را برعهده دارد. یکی از تراشه های موجود بر روی برد اصلی Super I/o Controller نامیده شده و مهمترین وظیفه آن کنترل فلاپی دیسک درایو ، صفحه کلید، موس و پورت های سریال و موازی است . بردهای اصلی جدید دارای تراشه هائی بمنظور حمایت USB ، کارت صدا ، کارت شبکه و ... می باشند.
فصل سوم پردازنده
پردازنده حافظه
نحوه ارتباط با دستگاه های ذخیره سازی ارتباطات
1-3)پردازنده
تولید کنندگان مادربرد در برخی حالات ، فهرست مادربردهای تولیدی خود را بر اساس نوع سوکتی که مادربرد حمایت می نماید ، ارائه می نمایند. مثلا" سوکت 478 برای P4 و سوکت A برای Athlon . در اکثر کاربردهای تجاری ، کاربران تفاوت مشهودی را در ارتباط با سرعت بین دو پردازنده Athlon و P4 مشاهده نمی نمایند در حالیکه ممکن است تفاوت قیمت آنان مشهود باشد.بهرحال نوع و سرعت پردازنده ای که می تواند همراه یک مادر برد استفاده شود ، یکی از نکات مهم در رابطه با انتخاب مادربرد است .
2-3)حافظه
امروزه اکثر مادربردها از حافظه های SDRam DDR )Double Date Rate( استفاده می نمایند . البته هنوز مادر بردهائی نیز وجود دارد که از RDRAM یا Rambus استفاده می نمایند. ( تعداد این نوع از مادربردها اندک است ).حافظه های DDR دارای سرعت های مختلفی بوده و پیشنهاد می شود که سریعترین نوعی را که مادربرد حمایت می نماید ، انتخاب گردد . تولید کنندگان مادربرد ،حافظه های DDR را بر اساس سرعت Clock و یا پهنای باند تقسیم می نمایند . سرعت این نوع از حافظه ها ( DDR ) به ترتیب از کندترین به سریعترین نوع ، بصورت زیر می باشد :
DDR200 ( aka PC1600) , DDR266 ( PC2100) , DDR333(PC2700) , DDR400(PC3200) بردهایی كه از RDRAM استفاده می نمایند دارای Chip set اینتل 850 یا 850E می باشند. این نوع از حافظه ها ( RDRAM ) می بایست بمنظور افزایش کارآئی ، بصورت زوج بر روی مادربرد استفاده شده و اسلات های خالی توسط CRIMM تکمیل ( پر) گردند.حافظه ها ی RDRAM، قادر به تامین پهنای باند بالای مورد نیاز برنامه هائی با حجم عملیات سنگین در ارتباط با حافظه، می باشند.( برنامه های ویرایش فیلم های ویدیوئی و یا بازیهای سه بعدی گرافیکی) . قیمت حافظه های RDRAM نسبت به حافظه های DDR دو برابر است .حافظه های RDRAM در حال حاضر با دو سرعت متفاوت ارائه می گردند : PC800 و PC1066 . در صورت انتخاب پردازنده ای از نوع P4 که بر روی BUS با سرعت 533 مگاهرتز اجراء می گردد، سرعت بیشتر پردازنده معیار اصلی انتخاب قرار گیرد . در زمان انتخاب حافظه ، می بایست تعداد سوکت های DIMM و RIMM موجود بر روی مادربرد بهمراه حداکثر حافظه قابل نصب بر روی آن دقیقا" بررسی گردد.
(صدا و گرافیک ) اكثر مادربردهای موجود دارای كارت صدا بوده و بندرت می توان مادربردی را یافت که فاقد این قابلیت باشد. آخرین مدل مادر بردها دارای چیپ ست دیجیتالی صدای 6 كاناله بوده كه برای بازی ها و فایل های MP3 مناسب تر می باشد. در صورتیکه قصد نصب یک کارت صدا بر روی مادر برد بمنظور افزایش کیفیت صدا وجود داشته باشد ، می توان با استفاده از Jumper و یا BIOS سیستم ، کارت صدای موجود بر روی مادربرد ( OnBoard ) را غیر فعال و از کارت صدای مورد نظر خود استفاده نمود .در صورتیکه بخواهیم از بازی های کامپیوتری استفاده نمائیم که دارای گرافیک سه بعدی می باشند ، می بایست كارت گرافیك موجود بر روی مادربرد را غیرفعال و یک کارت گرافیک متناسب با نوع نیاز را بر روی مادر برد نصب نمود.در این رابطه لازم است به این نکته دقت شود که مادربرد انتخابی دارای اسلات AGP باشد .امروزه اکثر كارت های گرافیكی موجود از اسلات AGP بمنظور ارتباط با كامپیوتر استفاده می نمایند.
3-3)نحوه ارتباط با دستگاههای ذخیره سازی
اكثر مادربردها، با استفاده از یك كنترلر IDE از درایوهای ATA/100 یا ATA/133 پشتیبانی می نمایند. بر اساس مطالعات انجام شده، تفاوت بین دو استاندارد فوق ، بسیار ناچیز بوده و این امر نمی تواند تاثیر چندانی در رابطه با انتخاب یک مادربرد را داشته باشد.انتخاب مادربردهایی كه توانایی پشتیبانی از RAID را دارند بسیار حائز اهمیت است . با استفاده از كنترلر فوق ، می توان بر روی یك كامپیوتر از دو هارددیسك بطور همزمان استفاده نمود. بدین ترتیب ، اطلاعات بر روی دو هارددیسك ذخیره و در صورت خرابی یک هارد دیسک ،می توان از هارددیسك دیگر استفاده نمود. (تهیه یك كنترلر RAID بتنهائی مقرون بصرفه نبوده و لازم است درزمان انتخاب ، مادربردی برگزیده شود که از RAID حمایت می نماید).
4-3)ارتباطات ( اتصالات )
اکثر مادربردها دارای پورت هایی نظیر : اترنت،‌USB2.0 و FireWire می باشند .برخی از مادربردهای جدید ، دارای امکاناتی بمنظور خواندن Flash Memory می باشند. اخیرا" مادر بردهایی به نام Legacy free مطرح شده اند که نیازی به پورت های جداگانه نداشته و تمامی پورت ها بطور مختصر در یك پورت تعبیه شده اند.




نوشته شده در تاریخ سه شنبه 21 دی 1389 توسط . کردستانی | نظرات ()

شبکه رایانه‌ای
« شبکه رایانه‌ای » (Computer Network) از چندین «رایانه» متصل به هم تشکیل شده است که از یک سیستم ارتباطی به هدف به اشتراک گذاری داده‌ها، منابع و ارتباطات استفاده می‌کند. برای مثال شبکه رایانه خانگی ممکن است از دو یا چند رایانه تشکیل شده باشد که با استفاده از شبکه، «فایل»ها و یک «پرینتر » را به اشتراک گذاشته‌اند. اندازه و مقیاس هر شبکه از روی سخت‌افزار مورد استفاده و همچنین قراردادهایی که پیاده‌سازی شده‌اند تعیین می‌شوند .



تعریف :
شبکه های کامپیوتری مجموعه ای از کامپیوترهای مستقل متصل به یکدیگرند که با یکدیگر ارتباط داشته و تبادل داده می کنند. مستقل بودن کامپیوترها بدین معناست که هر کدام دارای واحدهای کنترلی و پردازشی مجزا بوده و بود و نبود یکی بر دیگری تاثیرگذار نیست. متصل بودن کامپیوترها یعنی از طریق یک رسانه فیزیکی مانند کابل ، فیبر نوری ، ماهواره ها و ... به هم وصل می باشند. دو شرط فوق شروط لازم برای ایجاد یک شبکه کامپیوتری می باشند اما شرط کافی برای تشکیل یک شبکه کامپیوتری داشتن ارتباط و تبادل داده بین کامپیوترهاست .
این موضوع در بین متخصصین قلمرو شبکه‌ مورد بحث است که آیا دو رایانه که با استفاده از نوعی از رسانه ارتباطی به یکدیگر متصل شده‌اند تشکیل یک شبکه می دهند. در این باره بعضی مطالعات می گویند که یک شبکه نیازمند دست کم ۳ رایانه متصل به هم است. یکی از این منابع با عنوان «ارتباطات راه دور: واژه‌نامه اصطلاحات ارتباطات راه دور»، یک شبکه رایانه‌ای را این طور تعریف می‌کند: «شبکه‌ای از گره‌های پردازشگر دیتا که جهت ارتباطات دیتا به یکدیگر متصل شده‌اند». در همین سند عبارت «شبکه» این طور تعریف شده است : « اتصال سه با چند نهاد ارتباطی». رایانه‌ای که به وسیله‌ای غیر رایانه‌ای متصل شده است (به عنوان نمونه از طریق ارتباط «اترنت» به یک پرینتر متصل شده است) ممکن است که یک شبکه رایانه‌ای به حساب آید، اگرچه این نوشتار به این نوع پیکربندی نمی‌پردازد .
این نوشتار از تعاریفی استفاده می‌کند که به دو یا چند رایانه متصل به هم نیازمند است تا تشکیل یک شبکه را بدهد. در مورد تعداد بیشتری رایانه که به هم متصل هستند عموماً توابع پایه‌ای مشترکی دیده می‌شود. از این بابت برای آنکه شبکه‌ای به وظیفه‌اش عمل کند، سه نیاز اولیه بایستی فراهم گردد، « اتصالات»، «ارتباطات» و «خدمات». اتصالات به بستر سخت‌افزاری اشاره دارد، ارتباطات به روشی اشاره می‌کند که بواسطه آن وسایل با یکدیگر صحبت کنند و خدمات آنهایی هستند که برای بقیه اعضای شبکه به اشتراک گذاشته شده‌اند

-بر اساس لایه شبکه
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای مطابق مدلهای مرجع پایه‌ای که در صنعت به عنوان استاندارد شناخته می‌شوند مانند «مدل مرجع ۷ لایه OSI» و «مدل ۴ لایه TCP/IP» ، بر اساس نوع «لایه شبکه»ای که در آن عمل می‌کنند طبقه‌بندی شوند .
-بر اساس اندازه
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس اندازه یا گستردگی ناحیه‌ای که شبکه پوشش می‌دهد طبقه‌بندی شوند. برای نمونه «شبکه شخصی » (PAN) ، « شبکه محلی » (LAN) ، « شبکه دانشگاهی » (CAN) ، « شبکه کلان‌شهری » (MAN) یا «شبکه گسترده » (WAN).
-بر اساس نوع اتصال
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس فناوری سخت‌افزاری که جهت متصل کردن هر دستگاه در شبکه استفاده می‌کنند طبقه‌بندی شوند. نمونه‌هایی از این فناوری‌ها عبارت‌اند از: «اترنت » (Ethernet) ، « شبکه محلی بی‌سیم » (WLAN) ، شبکه HomaPNA یا «ارتباط از طریق خطوط برق ».
-بر اساس معماری کاربری
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس معماری کاربری که بین اعضای شبکه وجود دارد طبقه‌بندی شود، برای نمونه معماری‌های Active Networking ، « مشتری-خدمتگذار » (Client-Server) و «همتا به همتا » Peer-to-Peer ( گروه کاری ).
-بر اساس همبندی (توپولوژی )
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس نوع همبندی شبکه طبقه‌بندی شوند مانند: «شبکه باس » (Bus) ، « شبکه ستاره » ( ‎ (Star ، « شبکه حلقه‌ای » (Ring) ، « شبکه توری » (Mesh) ، « شبکه ستاره-باس » (Star-Bus) ، « شبکه درختی » (Tree) یا « شبکه سلسله مراتبی » (Hierarchical) و غیره .
همبندی شبکه را می‌توان بر اساس نظم هندسی ترتیب داد. همبندی‌های شبکه طرح‌های منطقی شبکه هستند. واژه منطقی در اینجا بسیار پرمعنی است. این واژه به این معنی است که همبندی شبکه به طرح فیزیکی شبکه بشتگی ندارد. مهم نیست که رایانه‌ها در یک شبکه به صورت خطی پشت سر هم قرار گرفته باشند، ولی زمانیکه از طریق یک «هاب» به یکدیگر متصل شده باشند تشکیل همبندی ستاره می‌کنند نه باس. و این عامل مهمی است که شبکه‌ها در آن فرق می‌کنند، جنبه ظاهری و جنبه عملکردی .
-بر اساس قرارداد
ممکن است شبکه‌های رایانه‌ای بر اساس «قرارداد» ارتباطی طبقه‌بندی شوند .

شبکه شخصی (PAN)
« شبکه شخصی » (Personal Area Network) یک «شبکه رایانه‌ای» است که برای ارتباطات میان وسایل رایانه‌ای که اطراف یک فرد می باشند (مانند «تلفن»ها و «رایانه‌های جیبی » (PDA) که به آن «دستیار دیجیتالی شخصی» نیز می گویند ) بکار می رود. این که این وسایل ممکن است متعلق به آن فرد باشند یا خیر جای بحث خود را دارد. برد یک شبکه شخصی عموماً چند متر بیشتر نیست. موارد مصرف شبکه‌های خصوصی می‌تواند جهت ارتباطات وسایل شخصی چند نفر به یکدیگر و یا برقراری اتصال این وسایل به شبکه‌ای در سطح بالاتر و شبکه «اینترنت» باشد .
ارتباطات شبکه‌های شخصی ممکن است به صورت سیمی به «گذرگاه»های رایانه مانند USB و FireWire برقرار شود. همچنین با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند IrDA ، « بلوتوث » (Bluetooth) و UWB می‌توان شبکه‌های شخصی را به صورت بی‌سیم ساخت .
-شبکه محلی (LAN)
« شبكه محلی » (Local Area Network) یك «شبکه رایانه‌ای» است كه محدوده جغرافیایی كوچكی مانند یك خانه، یك دفتر كار یا گروهی از ساختمان‌ها را پوشش می دهد. در مقایسه با «شبكه‌های گسترده » (WAN) از مشخصات تعریف‌شده شبكه‌های محلی می توان به سرعت (نرخ انتقال) بسیار بالاتر آنها، محدوده جغرافیایی كوچكتر و عدم نیاز به «خطوط استیجاری» مخابراتی اشاره كرد .
دو فناوری «اترنت » (Ethernet) روی كابل «جفت به هم تابیده بدون محافظ » (UTP) و «وای‌فای » (Wi-Fi) رایج ترین فناوری هایی هستند كه امروزه استفاده می شوند، با این حال فناوری‌های «آركنت » (ARCNET) و «توكن رینگ » (Token Ring) و بسیاری روشهای دیگر در گذشته مورد استفاده بوده اند .
-شبکه کلان‌شهری (MAN)
« شبکه کلان‌شهری » (Metropolitan Area Network) یک «شبکه رایانه‌ای» بزرگ است که معمولاً در سطح یک شهر گسترده می‌شود. در این شبکه‌ها معمولاً از « زیرساخت بی‌سیم» و یا اتصالات «فیبر نوری» جهت ارتباط محل‌های مختلف استفاده می‌شود .
-شبکه گسترده (WAN)
« شبکه گسترده » (Wide Area Network) یك «شبکه رایانه‌ای» است که نسبتاً ناحیه جغرافیایی وسیعی را پوشش می‌دهد (برای نمونه از یک کشور به کشوری دیگر یا از یک قاره به قاره‌ای دیگر). این شبکه‌ها معمولاً از امکانات انتقال خدمات دهندگان عمومی مانند شرکت‌های مخابرات استفاده می‌کند. به عبارت کمتر رسمی این شبکه‌ها از «مسیریاب»ها و لینک‌های ارتباطی عمومی استفاده می‌کنند .
شبکه‌های گسترده برای اتصال شبکه‌های محلی یا دیگر انواع شبکه به یکدیگر استفاده می‌شوند. بنابراین کاربران و رایانه‌های یک مکان می‌توانند با کاربران و رایانه‌هایی در مکانهای دیگر در ارتباط باشند. بسیاری از شبکه‌های گسترده برای یک سازمان ویژه پیاده‌سازی می‌شوند و خصوصی هستند . بعضی دیگر به‌وسیله «سرویس دهندگان اینترنت » (ISP) پیاده‌سازی می‌شوند تا شبکه‌های محلی سازمانها را به اینترنت متصل کنند .
-شبکه شبکه‌ها (Internetwork)
دو یا چند «شبکه» یا «زیرشبکه » (Subnet) که با استفاده از تجهیزاتی که در لایه 3 یعنی «لایه شبکه» «مدل مرجع OSI» عمل می‌کنند مانند یک «مسیریاب » ، به یکدیگر متصل می‌شوند تشکیل یک شبکه از شبکه‌ها یا «شبکه شبکه‌ها» را می دهند. همچنین می‌توان شبکه‌ای که از اتصال داخلی میان شبکه‌های عمومی، خصوصی، تجاری، صنعتی یا دولتی به وجود می آید را «شبکه شبکه‌ها» نامید .
در کاربردهای جدید شبکه‌های به هم متصل شده از قرارداد IP استفاده می‌کنند. بسته به اینکه چه کسانی یک شبکه از شبکه‌ها را مدیریت می‌کنند و اینکه چه کسانی در این شبکه عضو هستند، می‌توان سه نوع «شبکه شبکه‌ها » دسته بندی نمود :
شبکه داخلی یا اینترانت (Intranet)
شبکه خارجی یا اکسترانت (Extranet)
شبکه‌اینترنت (Internet)
شبکه‌های داخلی یا خارجی ممکن است که اتصالاتی به شبکه اینترنت داشته و یا نداشته باشند. در صورتی که این شبکه‌ها به اینترنت متصل باشند در مقابل دسترسی‌های غیرمجاز از سوی اینترنت محافظت می‌شوند. خود شبکه اینترنت به عنوان بخشی از شبکه داخلی یا شبکه خارجی به حساب نمی‌آید، اگرچه که ممکن است شبکه اینترنت به عنوان بستری برای برقراری دسترسی بین قسمت‌هایی از یک شبکه خارجی خدماتی را ارائه دهد .
-شبکه داخلی (Intranet)
یک «شبکه داخلی» مجموعه‌ای از شبکه‌های متصل به هم می باشد که از قرارداد ‎ IP و ابزارهای مبتنی بر IP مانند «مرورگران وب» استفاده می‌کند و معمولاً زیر نظر یک نهاد مدیریتی کنترل می‌شود. این نهاد مدیریتی «شبکه داخلی» را نسبت به باقی قسمت‌های دنیا محصور می‌کند و به کاربران خاصی اجازه ورود به این شبکه را می‌دهد. به طور معمول‌تر شبکه درونی یک شرکت یا دیگر شرکت ها « شبکه داخلی» می باشد .

-شبکه خارجی (Extranet)
یک «شبکه خارجی» یک «شبکه» یا یک «شبکه شبکه‌ها» است که بلحاظ قلمرو محدود به یک سازمان یا نهاد است ولی همچنین شامل اتصالات محدود به شبکه‌های متعلق به یک یا چند سازمان یا نهاد دیگر است که معمولاً ولی نه همیشه قابل اعتماد هستند. برای نمونه مشتریان یک شرکت ممکن است که دسترسی به بخش‌هایی از «شبکه داخلی» آن شرکت داشته باشند که بدین ترتیب یک «شبکه خارجی» درست می‌شود، چراکه از نقطه‌نظر امنیتی این مشتریان برای شبکه قابل اعتماد به نظر نمی‌رسند. همچنین از نظر فنی می‌توان یک «شبکه خارجی» را در گروه شبکه‌های دانشگاهی، کلان‌شهری، گسترده یا دیگر انواع شبکه (هر چیزی غیر از شبکه محلی) به حساب آورد، چراکه از نظر تعریف یک «شبکه خارجی» نمی‌تواند فقط از یک شبکه محلی تشکیل شده باشد، چون بایستی دست کم یک اتصال به خارج از شبکه داشته باشد .
-شبکه اینترنت (Internet)
شبکه ویژه‌ای از شبکه‌ها که حاصل اتصالات داخلی شبکه‌های دولتی، دانشگاهی، عمومی و خصوصی در سرتاسر دنیا است. این شبکه بر اساس شبکه اولیه‌ای کار می‌کند که «آرپانت » (ARPANET) نام داشت و به‌وسیله موسسه «آرپا » (ARPA) که وابسته به «وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا» است ایجاد شد. همچنین منزلگاهی برای «وب جهان‌گستر » (WWW) است. در لاتین واژه Internet ‎ برای نامیدن آن بکار می رود که برای اشتباه نشدن با معنی عام واژه «شبکه شبکه‌ها» حرف اول را بزرگ می‌نویسند .
اعضای شبکه اینترنت یا شرکت‌های سرویس دهنده آنها از «آدرسهای IP» استفاده می‌کنند. این آدرس‌ها از موسسات ثبت نام آدرس تهیه می‌شوند تا تخصیص آدرسها قابل کنترل باشد. همچنین «سرویس دهندگان اینترنت» و شرکت‌های بزرگ، اطلاعات مربوط به در دسترس بودن آدرس‌هایشان را بواسطه «قرارداد دروازه لبه » (BGP) با دیگر اعضای اینترنت مبادله می‌کنند .

همه شبکه‌ها از اجزای سخت‌افزاری پایه‌ای تشکیل شده‌اند تا گره‌های شبکه را به یکدیگر متصل کنند، مانند «کارت‌های شبکه»، «تکرارگر»ها، «هاب»ها، « پل»ها، «راهگزین»ها و «مسیریاب»ها. علاوه بر این، بعضی روشها برای اتصال این اجزای سخت‌افزاری لازم است که معمولاً از کابلهای الکتریکی استفاده می‌شود (از همه رایجتر «کابل رده ۵» ( کابل Cat5) است)، و کمتر از آنها، ارتباطات میکروویو (مانند IEEE 802.11) و («کابل فیبر نوری » Optical Fiber Cable) بکار می روند .
-کارت شبکه
« کارت شبکه»، «آداپتور شبکه» یا « کارت واسط شبکه » (Network Interface Card) قطعه‌ای از سخت‌افزار رایانه است و طراحی شده تا این امکان را به رایانه‌ها بدهد که بتوانند بر روی یک شبکه رایانه‌ای با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این قطعه دسترسی فیزیکی به یک رسانه شبکه را تامین می‌کند و با استفاده از «آدرسهای MAC» ، سیستمی سطح پایین جهت آدرس دهی فراهم می‌کند. این شرایط به کاربران اجازه می‌دهد تا به وسیله کابل یا به صورت بی‌سیم به یکدیگر متصل شوند .
-تکرارگر
« تکرارگر» تجهیزی الکترونیکی است که سیگنالی را دریافت کرده و آن را با سطح دامنه بالاتر، انرژی بیشتر و یا به سمت دیگر یک مانع ارسال می‌کند . بدین ترتیب می‌توان سیگنال را بدون کاستی به فواصل دورتری فرستاد. از آنجا که تکرارگرها با سیگنال‌های فیزیکی واقعی سروکار دارند و در جهت تفسیر داده‌ای که انتقال می‌دهند تلاشی نمی‌کنند، این تجهیزات در «لایه فیزیکی » یعنی اولین لایه از «مدل مرجع OSI» عمل می‌کنند .
-هاب
« هاب» قطعه‌ای سخت‌افزاری است که امکان اتصال قسمت‌های یک شبکه را با هدایت ترافیک در سراسر شبکه فراهم می‌کند. هاب‌÷ها در «لایه فیزیکی» از « مدل مرجع OSI» عمل می‌کنند. عملکرد هاب بسیار ابتدایی است، به این ترتیب که داده رسیده از یک گره را برای تمامی گره‌های شبکه کپی می‌کند. هاب‌ها عموماً برای متصل کردن بخش‌های یک «شبکه محلی» بکار می‌روند. هر هاب چندید « درگاه» (پورت) دارد. زمانی که بسته‌ای از یک درگاه می‌رسد، به دیگر درگاه‌ها کپی می‌شود، بنابراین همه قسمت‌های شبکه محلی می‌توانند بسته‌ها را ببینند .
-پل
یک «پل» دو «زیرشبکه» (سگمنت) را در «لایه پیوند داده» از «مدل مرجع OSI» به هم متصل می‌کند. پل‌ها شبیه به «تکرارگر»ها و «هاب»های شبکه‌اند که برای اتصال قسمت‌های شبکه در «لایه فیزیکی» عمل می‌کنند، با این حال پل با استفاده از مفهوم پل زدن کار می‌کند، یعنی به جای آنکه ترافیک هر شبکه بدون نظارت به دیگر درگاه‌ها کپی شود، آنرا مدیریت می‌کند .
پل ها به سه دسته تقسیم می‌شوند :
پل‌های محلی: مستقیما به «شبکه‌های محلی» متصل می‌شود .
پل‌های دوردست: از آن می‌توان برای ساختن «شبکه‌های گسترده» جهت ایجاد ارتباط بین «شبکه‌های محلی» استفاده کرد. پل‌های دور دست در شرایطی که سرعت اتصال از شبکه‌های انتهایی کمتر است با «مسیریاب»ها جایگزین می‌شوند .
پل‌های بی‌سیم: برای «اتصال شبکه‌های محلی» به «شبکه‌های محلی بی‌سیم» یا « شبکه‌های محلی بی‌سیم» به هم یا ایستگاه‌های دوردست به «شبکه‌های محلی » استفاده می‌شوند .


-راهگزین
« راهگزین» که در پارسی بیشتر واژه «سوئیچ» برای آن بکار برده می‌شود، وسیله‌ای است که قسمت‌های شبکه را به یکدیگر متصل می‌کند. راهگزین‌های معمولی شبکه تقریباً ظاهری شبیه به «هاب» دارند، ولی یک راهگزین در مقایسه با هاب از هوشمندی بیشتری (و همچنین قیمت بیشتری) برخوردار است . راهگزین‌های شبکه این توانمندی را دارند که محتویات بسته‌های داده‌ای که دریافت می‌کنند را بررسی کرده، دستگاه فرستنده و گیرنده بسته را شناسایی کنند، و سپس آن بسته را به شکلی مناسب ارسال نمایند. با ارسال هر پیام فقط به دستگاه متصلی که پیام به هدف آن ارسال شده، راهگزین «پهنای باند» شبکه را به شکل بهینه‌تری استفاده می‌کند و عموماً عملکرد بهتری نسبت به یک هاب دارد .
از نظر فنی می‌توان گفت که راهگزین در «لایه پیوند داده» از «مدل مرجع OSI» عمل کنند. ولی بعضی انواع راهگزین قادرند تا در لایه‌های بالاتر نیز به بررسی محتویات بسته بپردازند و از اطلاعات بدست آمده برای تعیین مسیر مناسب ارسال بسته استفاده کنند. به این راه گزین‌ها به اصطلاح « راهگزین‌های چندلایه » (Multilayer Switch) می‌گویند .
-مسیریاب
« مسیریاب»ها تجهیزات شبکه‌ای هستند که بسته‌های داده را با استفاده از « سرایند»ها و «جدول ارسال» تعیین مسیر کرده، و ارسال می‌کنند. مسیریاب ها در «لایه شبکه» از «مدل مرجع OSI» عمل می‌کنند. همچنین مسیریاب ها اتصال بین بسترهای فیزیکی متفاوت را امکان‌پذیر می‌کنند. این کار با چک‌ کردن سرایند یک بسته داده انجام می‌شود .
مسیریاب‌ها از «قراردادهای مسیریابی» مانند OSPF استفاده می‌کنند تا با یکدیگر گفتگو کرده و بهترین مسیر بین هر دو ایستگاه را پیکربندی کنند. هر مسیریاب دسته کم به دو شبکه، معمولاً شبکه‌های محلی، شبکه‌های گسترده و یا یک شبکه محلی و یک سرویس دهنده اینترنت متصل است. بعضی انواع مودم‌های DSL و کابلی جهت مصارف خانگی درون خود از وجود یک مسیریاب نیز بهره می برند .

-کارت شبکه
« کارت شبکه»، «آداپتور شبکه» یا « کارت واسط شبکه » (Network Interface Card) قطعه‌ای از سخت‌افزار رایانه است و طراحی شده تا این امکان را به رایانه‌ها بدهد که بتوانند بر روی یک شبکه رایانه‌ای با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این قطعه دسترسی فیزیکی به یک رسانه شبکه را تامین می‌کند و با استفاده از «آدرسهای MAC» ، سیستمی سطح پایین جهت آدرس دهی فراهم می‌کند. این شرایط به کاربران اجازه می‌دهد تا به وسیله کابل یا به صورت بی‌سیم به یکدیگر متصل شوند .
در زیر چند نمونه از این نوع کارت ها را میبینیم :

-راهگزین
« راهگزین» که در پارسی بیشتر واژه «سوئیچ» برای آن بکار برده می‌شود، وسیله‌ای است که قسمت‌های شبکه را به یکدیگر متصل می‌کند. راهگزین‌های معمولی شبکه تقریباً ظاهری شبیه به «هاب» دارند، ولی یک راهگزین در مقایسه با هاب از هوشمندی بیشتری (و همچنین قیمت بیشتری) برخوردار است . راهگزین‌های شبکه این توانمندی را دارند که محتویات بسته‌های داده‌ای که دریافت می‌کنند را بررسی کرده، دستگاه فرستنده و گیرنده بسته را شناسایی کنند، و سپس آن بسته را به شکلی مناسب ارسال نمایند. با ارسال هر پیام فقط به دستگاه متصلی که پیام به هدف آن ارسال شده، راهگزین «پهنای باند» شبکه را به شکل بهینه‌تری استفاده می‌کند و عموماً عملکرد بهتری نسبت به یک هاب دارد
2 نمونه سوییچ سیسکو ::

مسیریاب‌ها از «قراردادهای مسیریابی» مانند Ospf استفاده می‌کنند تا با یکدیگر گفتگو کرده و بهترین مسیر بین هر دو ایستگاه را پیکربندی کنند. هر مسیریاب دسته کم به دو شبکه، معمولاً شبکه‌های محلی، شبکه‌های گسترده و یا یک شبکه محلی و یک سرویس دهنده اینترنت متصل است. بعضی انواع مودم‌های Dsl و کابلی جهت مصارف خانگی درون خود از وجود یک مسیریاب نیز بهره می برند .




(تعداد کل صفحات:2)      [ 1 ]   [ 2 ]  
درباره وبلاگ
سلام دوست عزیز به وبلاگ خودتون خوش امدید . تو این وبلاگ هر چی بخواهید پیدا میشه . فقط خوب بگردید.
Iranbloglist.comوبلاگ برتر را انتخاب کنید.
موضوعات
آخرین مطالب
نظر سنجی
دوست عزیز نظرت راجب وبلاگ چیه




نویسندگان
آرشیو مطالب
پیوند ها
پیوندهای روزانه

 

گالری عکس
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :



تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن می باشد.

قالب وبلاگ

پیامک عاشقانه

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic